Spiderman 3

De eerste twee delen van de Spiderman cyclus waren onderhoudend vertier. De leuke visuele effecten knetterden als een lontspoor doorheen het verhaal. Verder reikte hun domein niet. Het was een plotconstructie zonder reliëf, zonder verte. In het laatste luik van de trilogie kantelt het apparaat. Door zijn gitzwart denkkader klapt "Spiderman 3" open naar het register van de film noir. Deze keer is het menens. Spidey neemt het op tegen een vijand met ongeëvenaarde krachten: de duisternis in zichzelf.

Parallel aan Batman en Superman is Spiderman een Gestalt uit de Amerikaanse stripcultuur. In het verlengde van Zorro en The Shadow hebben deze drie helden een radicale en paradoxale binding met mekaar: ze maskeren zich om het Goede te doen. Die dekmantel, die omhullende bescherming is niet louter functioneel maar een levensproject met een pervers kantje. Het woelt de intiemste gevoeligheden, vreet in op de psychische fundamenten van de held. De vermomming is immers noodzakelijk om het geboefte doeltreffend te bekampen, maar ondermijnt drastisch het terrein van de privé-sfeer: het houdt elk verlangen geklemd van de alias achter het masker, neutraliseert ieder perspectief op seculier geluk. Op die wijze verandert de held in een martelaar. Sociale isolatie is zijn roeping en de prijs die hij hoort te betalen om zijn bovenmatige krachten te laten gelden. Zoniet ontluistert hij de mythe en komt hij net als in de jongste Spiderman in aanraking met de schaduw van zijn onbewuste.



Op 2 mei brengt Sony Pictures "Spiderman 3" uit in de Belgische bioscopen.