Ruby Tuesday

Als muziekgroep sprongen ze samen in het zadel van de macht. De Beatles en de Rolling Stones waren verbonden in tijd, plaats, populariteit en in hun draagwijdte op de cultuurgeschiedenis van de laat-twintigste eeuw. Toch uitten ze zich tegengesteld in elk facet. De Beatles gooiden hoge ogen met hun intense verkenning van de mainstream pop: een luchtige versiering die geen diepte of substantie vergt. Je vergaapt je aan hun onnavolgbaar raffinement om modieus en haast steriel te vernieuwen. De Rolling Stones hadden een averechtse ambitie. Hun geluid is realistischer, heeft meer vat op de maatschappelijke pulseringen. Hun werk ontvouwt zich als een stalenboek van de werkelijkheid: de lust, de goorheid, het verdriet. Een beeldenstorm van seksuele transacties zonder windstil moment. De roeservaring is bij hen de kern van het bestaan. Je sluit er je dochters voor op.

Beide putten nochtans uit dezelfde voedingsbodem: de blues. De Beatles ontmantelden de ritmiek van Chuck Berry en smeedden die ogenblikkelijk om tot lichte pop, tot family entertainment. Bij de Rolling Stones zetten de rauwe accenten van Muddy Waters de psychische patronen uit. Het mondde uit in een authentieke, meer Afro-Amerikaanse sound en weerspiegelt mooi de botsende stijlen van de twee groepen. De minzame, galante komma's van de Beatles tegen de ruige en onstuimige uitroeptekens van de Rolling Stones.

Kon ik uit het leven één liedje meenemen, dan kies ik meteen voor "Ruby Tuesday". Een nummer dat Keith Richards tijdens de lente van 1966 schreef in een hotelkamer in Los Angeles. Het behoort tot het melancholische repertoire van de Stones met zijn onverwachte combinatie van cello en fluit, en met zijn verrukkelijke lyrics. Ruby Tuesday verhaalt over de gespannen verhouding tussen onze wensen en hun invulling in het alledaagse. Het schenkt ons de tonen van een zachte, maar warme weemoed. Van een onblusbaar verlangen dat in vergetelheid is vastgebeiteld.