Het vermomt zich als het broertje van de serie 'The 4400', maar zonder een buitenaardse of goddelijke interventie. In 'Heroes' is de mens zelf de sterke schakel. De helden in het verhaal weerspiegelen onze hijgende ren naar veiligheid en beschutting, in een wereld die angst doctrinair omhelst.
'Heroes' is een bewogen antwoord op de war on terror. Sinds 11 september verkeert het geloof in de maatschappelijke maakbaarheid in een diepe slaap. De mens staat voortaan bloot aan de willekeur van de catastrofe, aan de anonimiteit van het ondenkbare: een structurele herdefinitie van onze plaats in de samenleving. In deze constellatie reikt de overheid niet langer een beschermende hand, maar handelt ze als de pooier van de angstcultuur: elke burger wordt gepatineerd in het bad van de schrikpsychose. Langzaam devalueren menselijke waarden en waardigheid. De strijd tegen de terreur ontvouwt zich in het Westen als een spookmachinatie waar de grens tussen het goede en het kwade vervaagt. Het draagt de bittere waarschuwing van Nietzsche in zich: "Hij die met monsters vecht, moet oppassen dat hijzelf geen monster wordt."
De personages uit 'Heroes' leveren strijd met een monster, maar behouden hun humane levensvisie. Ze stelpen een diepe wonde van de moderne toeschouwer: zijn gemis aan menselijke helden in onze werkelijkheid. Geen superwezens uit een andere dimensie of tijdsgewricht, maar westerse archetypen (cheerleader, alleenstaande moeder, kunstschilder,...), die blind of onverschillig voor het eigen lot de wereld redden. Zachtjes groeien ze in geheimzinnige harmonieën naar elkaar toe, onbelemmerd door winstbejag of machtsmisbruik. Gewoon om te helpen. Om zorg te bieden. Om met zichzelf in het reine te komen.
