Ze is vijftig jaar te laat geboren. Haar présence sluit naadloos aan bij de vooroorlogse glamour van Hollywood. Van de heupdraai tot het knikken van de pols, de partituur van haar lichaam vergist zich nooit van register. Of ze nu de boulevardvamp speelt of de femme sacrée, ze laat de girl power uit de jaren negentig beduimeld ogen. Bij haar geen mokkende Spice Girl waarvan de taaiheid uiteindelijk spinrag bleek. Kylie Minogue kniest niet om een anatomische fataliteit; ze benadert het genderverschil met licht geblaseerde superioriteit. Zelfbewust en steeds fysiek doorgedrukt. Eerder een strategie van een doen kijken dan een laten zien.
Ze erotiseert veel meer dan Madonna haar lichaam tot het uiterste, tot de figuur van de pin-up. Al haar acts zijn sensuele manifesten, eminente energiestromen van beweging en continuïteit, in de kier tussen verguisde commercie en camp. Treedt ze op in een verboden televisiespotje of geeft ze luister aan haar versie van 'Santa Baby', ze kent slechts één speelveld: het podium. Daar komt haar locatiegevoeligheid het best tot uiting. Daar krijgt ze een eigen motoriek. Schept ze een droomwereld. Een eigen fantasia.
Kylie Minogue tovert de alledaagsheid weg.
skip to main |
skip to sidebar
