The English Patient

Le soleil a rendez-vous avec la lune
Mais la lune n'est pas là et le soleil l'attend
Charles Trenet, ‘Le soleil et la lune’

Het verraste me dat het publiek de romantiek in dit verhaal aanvaardt. 'The English Patient' is immers opgebouwd als een document uit een vergane filmperiode. We vinden er niet de hautaine pretentie van hysterische beelden die zich ruwweg aan mekaar klitten, maar een gebeuren met nuance en volume. Regisseur Anthony Minghella hanteert een uitgesponnen, ontspannen verteltrant. Hij maakt tijd vrij om langs subtiele omwegen zijn personages te duiden, stileert ze tot idyllische helden met een poëtische kwaliteit. Niet via claustrofobische kaders zoals de beelden van nu, maar met ademende ruimtes.

In deze Brits-Amerikaanse coproductie is de romantiek een aftakking van Michael Curtiz' klassieker 'Casablanca' (de oorlog, de woestijn,...). Lichaam en verlangen worden er glamoureus gevierd. De personages zijn genereus tegenover hun eigen kwetsbaarheid die ze massaal beschikbaar stellen; ze schenken (openbaren) zich zonder reserve aan de toeschouwer. Hoe dieper we ons in hen boren, hoe meer verhaal er vrijkomt. Het wakkert ons kijkgedrag aan; er ontstaat een mooie wisselwerking met de verzorgde, expressieve wijze waarop hun emoties zichtbaar worden. In 'The English Patient' vervlakt het acteren niet tot een technische handeling, maar wekt het sprankels van bewustzijn. Het zuiver illusoire wordt hier helder zichtbaar.

'The English Patient' is een ontroerende schets van passionele motieven in een bij voorbaat geruïneerde liefde. De film grijpt terug naar de essentie van het filmmetier: kijken en vertellen, opgaan in het afgebeelde. Het beklemtoont een hartstochtelijke epos, maakt het tot één van de mooiste films ooit.