Year of the Cat

Alles wat je bedenkt, wordt realiteit. 'Year of the Cat' stamt uit die milde periode in de jaren zeventig toen muziek het nog aandurfde om verhalen te vertellen (met een onschuldige romantiek die je nu doet glimlachen), toen een man op een podium enige didactische waarde had. Al Stewart bleef hier nooit blind voor. Hij infecteerde zijn songs met een intuïtief gevoel van authenticiteit; het vermoeden dat er iets mysterieus en krachtigs in de realiteit huist. Iets wat magnetiseert en verleidt. Hier speelt een andere notie van tijd, ergens tussen droom en waken, alsof je zachtjes de nacht tegemoet zweeft: het binnentreden van tijdloosheid.

'Year of the Cat' -met zijn tot tranens toe bewegende piano intro- gaat over het maken van keuzes (en tevens over het afwijzen ervan). Over een verleden dat in duigen ligt waarna je oprecht de toekomst in de ogen kijkt. Niet op een Westerse, analytische manier door te hunkeren naar gebeurtenissen die niet aankomen, verlangend naar dromen waar de werkelijkheid nog geen context voor heeft, maar door rustig achterover te leunen en het leven op je af te laten komen. Je bladert snel de mogelijkheden door en schuift ze schouderophalend weg. Omdat je weet dat er tussen de lijnen van het leven door steeds iets onvoorspelbaars heerst, een onvermijdelijk cryptogram in het ordinaire en het verrassende. De charme van dwaalsporen en doodlopende wegen. Je gewoon laten meedrijven met de stroom is daarom een altijd te benijden vrijheid. Het schept de correcte (maar ook een weemoedige) afstand tot de dingen om je heen.

Well morning comes and you're still with her
And the bus and the tourists are gone
And you've thrown away the choice and lost your ticket
So you have to stay on
But the drum-beat strains of the night remain
In the rhythm of the new-born day
You know sometime you're bound to leave her
But for now you're going to stay
In the year of the cat.